Ad Marcum Aurelium

Domino meo Marco Aurelio,
Quid agis?! Legebam vestras Meditationes nuper quidem et occuri dicto tuarum sententiarum de natura et humanitate. Volo disputare hoc argumentum tecum. Tu dixisti naturam numquam posse esse deteriorem artificiosis rebus. Consentio tecum plane cum, infeliciter, credam homines modernos non consentire tecum.
Est inopia aestimationis naturae in recente societate. In nostra praesente societate paene omnes magni aestimant technologiae artes et novitates res; tamen, homines perdiderunt rationem non solum suae naturae sed etiam naturae naturalis mundi. Olim exsistebat magna gratia naturae hominum. Erat re vera occupatio cogitandi de mysteriis et significatione vitae. Philosophi, ut ipse scis, se rogaverunt magnas quaestiones de natura et propositione hominum. Exempli gratia: Quinam sumus et cur adsumus? Quid est ultimus finis hominum? Quid est bonum/malum? In moderna societate, si quis agat totam suam vitam investigans responsa his quaestionibus, devitetur et irridetur societate.
Mea sententia, natura et artificiosae res sunt separata diversa entia. Natura habet essentiam ex qua aliae res deductae sunt. Exempli gratia omnia elementa mundi (ignis, aqua, aer) exsistunt directo exitu naturae. Natura ipsa possidet principium motus et mutationis. Artificiosae res non habent hoc principium motus. Ulla mutatio obiecto fabricato fit ab externo actore. Arbor procrescit natura, quamquam domus debet aedificari ab aedificatore. Hac ratione natura numquam potest contingere artificio. Hoc modo artificium imitatur naturam et est deterior naturae. Natura est origo et finis omnium et omnibus. Natura vivit semper.
Consentio cum tua notione “naturam non habere rationem facere malum” (Meditationes, Librum Sex, pagina sexaginta novem). Natura ipsa est pura et perfecta. Hac ratione, natura non potest scire malum vel facere malum. Natura ipsa numquam potest esse mala res et non potest nocere cuidam. Tamen, homines possunt nocere naturae. Abutimur natura nostris avaris rationibus. Exempi gratia; omnes homines possident suam distinctam et puram naturam in suis animis; infeliciter, tam saepe, abutimur alienis nostris cupiditatibus et destruimus integritatem naturarum eorum. Videtur mihi in nostra societate quemque solum se curare.
Est clarum homines regnare naturam et regenda natura debemus, ut scis, agere vitam quodammodo. Natura regenda, debemus observare naturam rerum et conservare nostra circumiecta pro futrua progenie. Hoc est maximi momenti!
Apud philosophum Platonem, exsistit altissima et perfectissima forma cuiusque ipsius. Hae “formae,” ut nominantur ab Platone, sunt ultimati fines et verae naturae omnium rerum. Omnes res in mundo apud Platonem, deducuntur his formis et sunt modo artificiosae. Est nostra occupatio conari intellegere hunc perfectum statum ut possimus efficere et formare perfectissimum mundum secundum naturam.
Cum artificiosae res consolentur, non debemus concedere his artificiosis rebus. Opus est nobis restituere in nostra praesente societate consilium naturae vivae et sanae. Consentis? Nescio ubi in nostra historia homines perdiderint suum studium naturae sed possum dicere magna fide mundum esse tristiorem et periculosiorem cum est nulla aestimatio et nullum intellectum nauturae rerum et naturae hominum.
Natura est sensu amor. Debemus amare et observare nos, alios homines, et omnes res datas nobis natura. Si faciamus haec, mundus sit beatior locus omnibus. Nescio cur omnes non possint inter se amare. Acceptis artificiosis rebus, non possumus intellegere vel exprimere nostrum amorem et igitur, societas non potest fungi perfecto et canoro modo. Haec sunt meae sententiae.
Kevinus McGinnus